|
|
|
|
Media |
|
|
|
|
 |
Noraly Beyer
De tweede zwarte nieuwslezeres van
Nederland. De eerste was
Eugenie Herlaar. Beyer is daarnaast ook toneelspeelster en columniste. Over het
nieuwe subsidiebeleid van toenmalig staatsecretaris van Cultuur Rick
van der Ploeg en het het nieuwe beleid van de Amsterdamse wethouder
Hannah Belliot
schreef ze volgende column. "Van der Ploeg's credo was 'culturele
diversiteit'. Belliot introduceert nu 'culturele
representativiteit'. Tien tot vijftien jaar geleden was al duidelijk
dat de verkleuring van de Nederlandse maatschappij nauwelijks
weerspiegeld werd in de media en het theater. Nu raakt alles
langzaam bijgekleurd, en kijkt niemand ervan op als Belliot zegt dat
ze streeft naar een verwevenheid van culturen. De angel zit hem dan
ook veel meer in haar conclusie dat het onderscheid tussen
amateurkunst en professionele kunst volstrekt achterhaald is. Tot
een lawine van kritiek is het nog niet gekomen. Daargelaten die ene
opmerking dat Belliot zwart is en niet serieus genomen hoeft te
worden. Maar waarschijnlijk is het nog niet goed doorgedrongen dat
gelijkschakeling van amateurkunst en professionele kunst vooral
gevolgen heeft voor de verdeling van de subsidies."
Uit: Amsterdams Stadsblad 2002
|
 |
Guilly Koster
Guilly Koster: "In het NRC heeft gestaan dat bij Lobith niet boven
de goede bedoelingen uitstijgt. Me mars! zouden ze in Suriname zeggen
Bij lobith is toevallig een programma dat belangrijk is voor een grote
groep nieuwe Nederlanders. Die nuance waarmee de pers genuanceerdheid
pretendeert, daar kan ik me zo boos over maken. Ik hoorde laatst nog een
joke: 'Weet je waarom in Suriname zoveel staatsgrepen worden gepleegd?
Een paar mensen zijn nog geen president geweest. Dat beeld wordt
geschetst door de Nederlandse pers: alsof het daar een grote koffieshop
is. Mind you! De pers is een machtig wapen. Je kunt hele volkstammen
besturen met de media. That's indoctrine. I'm telling you man" Uit:
HP 1989
|
 |
Anil Ramdas
Publicist Anil Ramdas is directeur van
De Balie, het centrum voor debat, film en theater aan het
Amsterdamse Leidseplein. Hij was eerder programmamaker en
correspondent voor NRC Handelsblad in India. 'Extatisch was hij. Met
trillende handen en schokkende ademhaling liet hij de volle omvang
van het voorstel tot hem doordringen. Een correspondentschap voor
NRC Handelsblad vervullen — in India. India, het land waarvoor hij
op zijn zeventiende in een auto stapte om in hartje Paramaribo een
bom te gooien. De Surinaamse rassenstrijd vierde hoogtij, de creolen
en hindoestanen stonden elkaar naar het leven en Anil Ramdas
(Paramaribo, 1958) was bereid alles voor de hindoestaanse zaak te
doen. Want in Suriname wonen Surinamers, en hindoestanen, zoals hij
later zou schrijven, en waar ze ook zijn, welk beroep ze ook
uitoefenen en in welke god ze ook geloven, Moeder India blijft hen
binden. In India was hij nog nooit geweest. Wat gaf het. Paramaribo
lag een paar uur van zijn woonplaats, maar India was dichterbij, in
de belevingswereld.'
Uit:
De Groene Amsterdammer van 26-8-2000
|
|
Ursie Bento
Ursie Bento presenteerde bij
Radio Apintie in Paramaribo jeugdprogramma's. Begon in 1976 bij
Radio Nederland Wereldomroep als presentatrice van het
groetenprogramma 'Fa Oen De' (zie foto). Op 1 januari 2005 nam
ze afscheid van het landelijk programma
'Zorg en Hoop', waar zij 25 jaar lang met Nasir Soebratie het
vaste presentatieduo vormden. |
|
Nasir Soebrati
Nasir Soebrati begon zijn radiocarriere bij radio Radika. Bento en
Soebrati maakten bij de NOS/NPS in Nederland ruim 30 jaar lang
programma's bij Radio Nederland Wereldomroep. Op 1 januari 2005
namen ze afscheid van het landelijk programma
'Zorg en Hoop', waar hij 25 jaar lang met Ursie Bento het
vaste presentatieduo vormden.
|
 |
Nicole Terborg
Journaliste en presentatrice Nicole
Terborg werkt voor het
radio 1
programma Kunststof, presenteert uiteenlopende evenementen
en is verslaggeefster bij het
radioprogramma
Zorg & Hoop. Terborg studeerde af aan de School voor
Journalistiek en op de VU studeerde ze Religie & Levensbeschouwing. |
|
Sport |
|
| |
|
Foto: Rob Dumfries (1988) |
Lucia Rijker
Lucia Rijker
(1967) heeft een rol bemachtigd in de Amerikaanse TV-serie 'J.A.G.'.
Hiermee lijkt de viervoudig wereldkampioene Kickboksen haar
werkterrein steeds meer van de boksring naar de film- en TV-set te
verplaatsen. Onlangs had Rijker een bijrol in de
nieuwste speelfilm
van Clint Eastwood 'Million Dollar Baby'. In 2004 was
ze bij Veronica te zien in het programma 'Veronica's
fight masters' |
 |
Deborah Gravenstein
Judoda Gravenstein behaalde Olympisch brons op de Olympische
Spelen in Griekenland in 2004 en zilver op de Spelen in Peking
(Beijing) in 2008. Haar motto:
"Zorg dat je uitstraalt dat je een winnaar bent."
|
|
Literatuur |
|
|
|
|
 |
Albert Helman (Lou lichtveld)
†
Een hoogleraarschap
in Leiden ging hierdoor aan zijn neus voorbij en bij de militaire
inlichtendienst werd hij door deze passage als een gevaarlijke
anti-koloniaal gezien.
"…Een ver land dat ik
verschrompelen zie tot een dorre woestijn. En ik durf het u te
zeggen, zondagsbrave kooplieden dit is UW schuld. Want naamt ge
bezit van dit land- ik wil niet spreken over recht of onrecht, God
weet dit alleen- waarom heeft het uw liefde niet meer, nu gij niet
langer spreken kunt over het Dividend? Gij kent dit land alleen nog
als een nadelige post op de begroting, en herinnert u wrevelig de
vette dagen van Mauritius en Sommelsdijk. Gij berekent sluw hoeveel
jaren vrijdom van belasting de verkoop van dit land u geven kan.
Suriname, uw voormalig suikerland, nietwaar? Zo verkoopt gij een
slaaf; zo verkoopt gij een kreupel kind. En in uw hooggestoepte
woning aan de groene stadsgracht, of in uw deftige landhuizen aan
Vecht of plas, weet ge niet hoe eenzaam de verbannen kinderen van
dit land zwerven over de aarde, weet uw dochter aan het romantisch
klavier niet dat mijn Hawaï verschrompelt onder de hete zon. De
armste marionet in haar statiejurk zegt zinloze woorden over één
volk, één vorst. Onderwijl zitten gehuurde ministers het batig saldo
van de Oost te berekenen en schuimbekken over de schadepost van de
West…"
Uit:
Zuid Zuid West 1936 |
|
Edgar Cairo
†
Poeziehardop. Powema di Rutu. Gezangen
van oorsprong en toekomst. Met ondermeer Gerda Havertong, Ronald
Snijders (fluit) en Edgar Cairo (trom) in de jaren '80. |
 |
Astrid Roemer
Astrid Roemer met de hindustaanse dichter Shrinivasie in Amsterdam
in 1977 Astrid
Roemer in 1988 in het maandblad Opzij over haar roman, Levenslang
gedicht. ''Ik schrijf een boek om mezelf beter te leren kennen en uit te
drukken wat voor indruk het leven op mij maakt en bij mij achterlaat. Ik ben
heel lang met een boek bezig en als ik het geschreven ben ik weer een stuk
verder met mezelf en de wereld om mij heen."
|
 |
Ellen Ombre
Als we het over groepen hebben:
'Ik zie er niks in om tot een groep gerekend te worden. Als je het
over een groep hebt, betekent het dat anderen worden buitengesloten.
Ik heb geen groepsgevoel, niet als het om negers gaat, om Surinamers
of om vrouwen.' En als het over kleur gaat: 'Het zogenaamde
wij-gevoel waar zwarten vaak gebruik van proberen te maken, is niet
het mijne. Het komt vooral naar voren als: wij tegen de blanken.'
(De groene, 30 oktober 1996.)
Lees verder.
Ombre is in september 2005 geremigreerd naar Suriname |
Foto: Usha Marhé |
Thea Doelwijt
Thea Doelwijt (1932) is schrijfster en
theatermaker. Al meer dan vijftig jaar schrijft ze korte verhalen en
novelles en is meer dan veertig jaar bezig met theater en film. Ze
volgde een journalistieke opleiding in Amsterdam, en deed
praktijkervaring op bij een Dagblad. In 1961 vertrok ze naar
Suriname. Daar schreef voor ze voor het dagblad Suriname en voor het
literaire blad Moetete. Samen met Henk Tjon richtte ze in 1974 de
toneelgroep
‘Doe Theater’ op. De groep speelde tijdens kritische
stukken over 'het revolutionaire proces', zoals Ba Uzi en Linkse
Lucie. Later werden de opvoeringen verboden. Na de decembermoorden
keerde Doelwijt terug naar Nederland, waar ze zich succesvol
toelegde op toneel, proza en cultureel educatief werk.
Doelwijt kreeg voor haar inspanningen voor de Surinaamse cultuur de
Gouverneur Currieprijs in 1974, samen met Henk Tjon. De Damsko Award
ontving zij in 1989. En Op 6 februari 2009 is zij door de Surinaamse
overheid onderscheiden als
Officier in de Ereorde van de Gele Ster,
omdat zij zich ‘jarenlang op een bijzondere manier heeft ingezet
voor de Surinaamse podiumkunsten’.
|
|
Clark Accord
Accord was in 1991 visagist en reisde tussen
Amsterdam, Wenen en New York. Hij schreef de Surinaamse bestseller,
'De koningin van Paramaribo'. In een interview met full Color in
1991 beschrijft hij zijn gewetensnood bij een rol als slaaf-bewaker
bij de Weense opera. "Er was iets in mij dat toch rebelleerde tegen
de rol als zwarte slaaf. Ik weet dat het niet helemaal juist was,
want er waren ook blanken die ondergeschikte karakters speelden.
Maar ik kon het geestelijk toch niet opbrengen."
|
|
Ludwich van Mulier
Ludwich van Mulier,
uitgever, schrijver en publicist. Won in 1970 de Van der Rijnprijs, een literaire aanmoedigingsprijs voor jonge
Surinaamse auteurs, met de novelle "I sa Man". Tijdens zijn studie psychologie
was hij mederedacteur van het Nijmeegs -Universiteitsblad Vox Carolina. Daarna schrijft
hij artikelen voor diverse kranten en tijdschriften waaronder het NRC-Handelsblad.
Mulier was oprichter van verschillende bladen, waaronder het culturele blad
Palet, de Amazone-Post en het tijdschrift voor Taalkunde, Letterkunde en
Geschiedenis "OSO". Vanaf 1999
is hij voorzitter van het Surinaams Dichters - en Schrijvers-genootschap dat hij
samen met professor Rudy Bedacht heeft opgericht.
|
 |
Rabin Gangadin
In
1981 werd in het maandblad AVENUE het hele literaire katern gewijd
aan proza en poëzie van de debuterende
Rabin Gangadin. Hierna volgde publicatie in verschillende literaire
tijdschriften.
Gangadin verwierf bekendheid met zijn van cynisme en scherpe kritiek
doorschoten essays en literaire kritieken.
Op grond van zijn gepubliceerde essays besloot de Nederlandse Tweede
Kamer in 2005
Surinaamse nieuwkomers te ontzien van de inburgeringswaardige
taalplicht. Gangadin
studeerde in 1986 af als arbeidssocioloog en promoveerde in oktober
1998 tot doctor in de sociale-economie. In 2001 studeerde hij af als
landbouwingenieur aan de Landbouwuniversiteit te wageningen.
Download het essay over Surinamers taal en inburgering
(.doc)
|
Foto: Yvonne Witte
|
Usha Marhé
Als journaliste schreef Usha Marhé
artikelen en colums voor onder andere Opzij, Vrij Nederland en
Trouw. Als schrijfster maakte ze haar literaire debuut in 2007 met
het boek
Dulari/De weg van mijn naam. Bekendheid kreeg ze haar door boek Tapu
Sjén/Bedek je schande. Over het boek en Marhé schrijft het e-zine
Reliflex: 'Je hebt mensen die opvallen omdat ze zich met
hart en ziel inzetten voor moeilijke onderwerpen. Usha Marhé is daar
een goed voorbeeld van. Marhé (1964) werd geboren in Suriname en
verhuisde in 1990 naar Nederland, waar ze als journalist aan de slag
ging. Mede vanwege eigen ervaringen met het onderwerp, schreef ze in
1996 het boek Tapu Sjén/Bedek je schande. Surinamers en incest.
Inmiddels wordt dit boek door velen als een ‘klassieker’ beschouwd.'
|
 |
Hilli Arduin
Verhalenvertelster van
Anansieverhalen en schrijfster. |
|
Theater |
|
|
|
|
|
Rufus Collins
Van immigrantentheater naar Caribisch theater
De zwarte Amerikaanse theatermaker
Rufus Collins
was vanaf 1981 al aan de slag met regisseurs, acteurs en groepen uit
etnische minderheiden. In een interview in de Telegraaf in 1993
stelt hij, "Er ontbreekt een gebouw waar etnische minderheden hun
eigen theater en hun eigen kunst kunnen maken. Het is mooi dat
een aantal theaters hier geregeld zwarte groepen laten optreden,
maar in de leiding van die theaters is nergens ook maar iemand van
de etnische minderheden te vinden. Het oude liedje: de witten
laten zien wat zij van die zwarten de moeite waard vinden."
|
Op de foto: Links
Norman de Palm, rechts
Felix de Rooy |
De theatergroep Cosmic Ilussion
was een theaterorganisatie die in 1981 haar eerste productie maakte,
genaamd Desiree. Desiree
gaat over de denk- en gevoelswereld van een alleenstaande vrouw. In stuk komt de
botsing tussen emotie en denken tot uiting. Een theaterstuk van theatermaker en
regisseur Fellix de Rooy, uit Surinaamse ouders op Curaçao geboren, en de
Arubaanse Norman de Palm. In een interview met Adek zien ze de overeenkomsten
met Surinamers in Nederland. "Surinamers komen vaak emotioneel klem te zitten.
Het is de schizofrenie van de Surinamers die hier wonen, maar het afschuwelijk
vinden en met heel hun hart naar Suriname verlangen. In het theater zingen - Mi
lobi Sranan - maar blijven wel hier wonen." Aldus Felix de Rooy.
In 1993 kreeg Cosmic Illusion haar eigen theatergebouw aan de Nes
in Amsterdam
|
 |
Cabaretcollectief De Reizigers
Voorheen de Suri's, die in 1995
succes had met de cabaretvoorstelling Al gaat met Au (Allochtoon gaat
met Autochtoon).In 1996 traden De Reizigers op met de voorstelling
Waarheen. '1996 - Allemaal anders, allemaal gelijk. We praten over
toekomst, we praten over klonen. Niks is ons te dol. We vragen ons af
hoe of waar we wonen. Hier is 't al vol. We praten over ons eigen en
eigen soort. We schichten branden, we leggen bommen We praten over
erfgoed en identiteit. We zijn samen en toch alleen. We gaan naar
de maan, we maken onderscheidt. Er is twist. We vragen ons af
WAARHEEN...? 2025 - Allemaal gelijk maar het is allemaal anders'
Spel: Mariette Moestakim, Manoeshka Breedveld, Mike Ho Sam Sooi en Eric
Narain.
Muziek: Harto Soemodihardjo, Roy Bhagwandin en Dave Mac Donald. |
|
Made in da Shade
De toneelgroep Made in da Shade is in 1993 werd opgericht door
Marjorie Boston (video) en
Maarten van Hinte. In 2001 ontwikkelde het ontwerperslab van Made in
da Shade, Shade Interactive, speciaal voor het toneelstuk
Diggydotcom een nieuw interactief computersysteem. Dit
zogeheten Very Nervous System laat acteurs door middel van beweging hun
eigen geluid en videobeelden aansturen. Het is een voorbeeld van
toepassing van
digitale kunst in de theaterwereld. |
 |
Jenny Mijnhijmer
Jenny Mijnhijmer schreef het script voor de korte Nederlandse film
You 2, die overal ter wereld prijzen in de wacht sleepte.
Mijnhijmer is een duizendpoot. Ze studeerde Engelse literatuur en
letterkunde met als bijvak theaterwetenschappen. Ze schreef scripts
voor (o.a. Bradaz en Weltevreden op 10) èn speelde in talloze
theaterstukken en televisieseries (GTST, Hertenkamp). Ze maakt
vertalingen, doet voice overs en is te zien in commercials.
Daarnaast is ze verbonden aan de theatergroep
Made in da Shade en is commissielid Theater, Raad voor Cultuur
en adviseur Stimuleringsfonds. In een interview in het
radioprogramma Zorg en Hoop stelt ze:" Alles wat je doet, doe het
met je eigen mensen, want als je op je bek gaat heb je nog altijd je
eigen mensen. Het gaat niet om kleur, maar om mensen die denken net
als jij, die dezelfde opvatting hebben als jij."
|
 |
Ray Blinker
Regisseur Ray Blinker van KeyBlink Theather neemt deel in
Catch.
Acting catch is een van de projecten waarin jongeren leren
acteren, theater en film maken. Blinker won na zijn studie in
Amerika een belangrijke prijs voor een reclamespot. In 1996 was hij
de oprichter van het eerste Surinaamse glossy magazine
Roof en in
1994 de oprichter van de de eerste filmacteurstudio voor zwarten in
Amsterdam, de Afro Filmmakers Foundation. Afgekort AFF. AFF is een
zuster-organisatie van de
BFF Black filmmakers foundation in New York. In een interview in
1994 motiveert hij de oprichting van AFF. " Het talent ligt op
straat, maar de gekleurde acteurs zijn op een hand te tellen.
Doelstelling is migranten te promoten. Niet alleen op het gebied van
acteren, maar ook regisseren. Ook migrante productieleiders komen
nauwelijks aan bod. Er zijn in Nederland meer dan vijftig zwarte
regisseurs, maar niemand kent ze.
|
|
Kunst |
|
|
|
|
|
Iris Kensmil
De toen 34-jarige schilderes
Iris Kensmil
wint in 2004 de Wim Izaksprijs. De winnares ontving eerder de
tweejaarlijkse aanmoedigingsprijs voor veelbelovend Nederlands
schilderstalent in het Dordtse museum.
|
|
Natasja Kensmil
Het werk van
Natasja Kensmil werd in november 2002 onderscheiden met De
Kunstprijs 2003, omdat zij de traditie van de schilderkunst verbindt
met een hedendaagse thematiek. 'Verontrustende van rechts extremisme
vervulde beelden doemen op achter dikke lagen verf.
|
 |
Michael Tedja
De beeldend kunstenaar Michael
Tedja (1971) is geboren in Rotterdam. Hij studeerde aan de Gerrit
Rietveld Academie, het Art Institute of Chicago en het Sandberg
Instituut. Exposities van zijn werk waren onder meer te zien in
Amsterdam (Stedelijk Museum), Friesland, Salzburg en Zuid-Afrika. In
1998 werd hij genomineerd voor de nps Cultuurprijs, en in 2001
ontving hij de Charlotte Köhler Prijs.
Als schrijver debuteerde hij met boek
A.U.T.O.B.I.O.G.R.A.F.I.E
En publiceerde hij gedichten en proza in
de bundel
De
Aquaholist
|
 |
Eunice Lieveld
Freelance fotografe Eunice lieveld met
kunstenaar
Egbert Lieveld
(grootvader). Lieveld heeft ondermeer vijf jaar lang gewerkt aan een
fotoboek over Suriname, genaamd
wanaisa.
|
|
Film |
|
| |
|
 |
Pim de la Parra
Filmmaker Pim de la Parra vertrekt op
56 jarige leeftijd op 31 oktober 1996 voorgoed naar zijn
geboorteland Suriname. Ooit werd hij miljonair met de roemruchte
film 'Blue
movie'. En ging vervolgens failliet aan al zijn andere
producties. Nu wil hij voorgoed naar de Tropen. Om er te zijner tijd
te sterven.
'Mijn grootste teleurstelling was dat Wan Pipel niet hetzelfde
succes had als
Orfeu negro. In 1970 zit ik in Cannes met Joris Ivens en noem
maar op, en dan komt de grote schok: dat niemand op Wan Pipel zit
wachten. Met die film heb ik Suriname aan de film geholpen. Het is,
zoals
Wim Verstappen zegt, het Wilhelmus van Suriname. Kennelijk ben
ik alleen maar filmmaker geworden om die film te maken. Alle
kunstenaars die uit de Overzeesche Geslachtsdelen komen, weten dat
hun werk nooit voor vol wordt wordt aangezien.'
Uit: DE GROENE AMSTERDAMMER, 30 Oktober 1996
|
|
Wan Pipel 1976
Een creoolse man (Borger
Breeveld) verlaat gehaast zijn Nederlandse vriendin (Willeke van
Amelrooy) om zijn stervende moeder in Paramaribo op te zoeken. Terug in
zijn thuisland raakt hij al snel geconfronteerd en geobsedeerd door zijn
eigen cultuur. Als hij echter verliefd wordt op de Hindoestaanse `Rubia`
(Gangaran Panday) staat de gemeenschap op zijn kop. De tegenstelling
tussen Creolen en en Hindoestanen wordt dramatisch goed behandeld en de
Oude Testament sfeer waarin de oudere Surinaamse generatie nog leeft, is
prachtig uitgewerkt.
Regie: Pim de la Parra
|
 |
Madame Jeanette
2004
Moeiteloos drie keer een uitverkochte zaal. En dat nadat Paula van der
Oest maandenlang heeft lopen leuren met Madame Jeanette, een film met
compleet Surinaamse cast. Surinamers zijn een moeilijke
bioscoopdoelgroep, vonden de distributeurs die dit voorjaar de film
bekeken. Vertoning bleef dus beperkt tot Activiteitencentrum Ganzenhoef
in de Amsterdamse Bijlmer. Een laaiend enthousiast publiek en critici
die vraagtekens zetten bij de stiefmoederlijke behandeling van een
Oscar-genomineerde regisseur keerden het tij. Het Ketelhuis ontfermde
zich over de film, waar hij nog steeds draait. Directeur Alex de Ronde
telde 2916 bezoekers tijdens de eerste 35 voorstellingen. "Als we de
bezoekcijfers hadden doorgegeven aan Het Parool dan had Madame Jeanette
de eerste weken zelfs in de Amsterdamse top-10 gestaan. (..)
Uit:De filmkrant - De geruchtenmachine - september 2004, nr
258
|
 |
Faja
2003
De korte speelfilm FAJA speelt zich af op een broeierige zomerse dag
in Amsterdam Zuid-Oost. Na drie jaar gevangenschap mag Jermain weer
naar huis. De familie is dol enthousiast, maar halfzus Gail heeft
haar twijfels. Jermain palmt zijn familie in met zoete woorden en
dure cadeaus. Ondanks zijn verblijf in de gevangenis komt hij al
snel weer in contact met zijn oude vrienden, die nog steeds met vage
deals bezig zijn. Op zoek naar snel geld laat Jermain zich overhalen
door zijn vrienden. Voor het eind van de dag zit de politie al weer
achter hem aan. De hoofdrollen worden gespeeld door: Gail (Sanquita
Akkrum), Jermaine (Sergio IJssel), Moeder (Regina Mohkum) Virgil (Virgil
Wijnhaard). Scenario:
Sabrina Sugiarto. De film is een eindexamenproductie van de
Nederlandse Film en Televisie Academie die in coproductie met
Nederlandse publieke omroepen is vervaardigd |
| |
In de jaren '70 kwam de film 'Kon esi baka' (kom gauw terug )
uit.
Domburg ( 1996) -
Tv-serie. Perikelen rond een Surinaamse familie en hun winkel "Domburg"
met
Marjorie Bosten
Bradaz
(2002) - Tv-serie. Bradaz is een
comedy over de twee Surinaamse 'bradaz' (broers) Virgil en Ferdi
Wolters. Ze runnen samen de platenzaak Soundcheck en delen de etage
erboven. Met o.a.
Jetty Mathurin.
|
|
Zakenleven |
|
|
|
|
 |
Hubert Rampersad
Prof. dr.ir. Hubert Rampersad,
organisatieadviseur en trainer, verwierf bekendheid als auteur van
de bestseller Total Performance Scorecard; een speurtocht naar
zelfkennis en competentieontwikkeling van lerende organisaties. In
zijn boek introduceert hij het
zelfmanagementmodel, daar staan ondermeer de volgende vragen
centraal: Wie ben ik? Waarheen ga ik naartoe? Welke factoren maken
mij uniek? Welke resultaten wil ik bereiken?
|
 |
Diana Baving
Visagiste, styliste,
schrijfster en producent van o.a. televisie, reclame, shows,
magazine, film en fotografie producties, richtte in 2000 BD
Cosmetics op, een detacherings en managementbedrijf voor visagisten
en cosmetica producten.
Ze is ontwikkelaarster van het gepatenteerde cosmeticaproduct de
Hygienic Case en is eveneens directrice van Cosmetica bedrijf BD
Cosmetics Lounge, een Urban Cosmetica project waarmee ze op 01 mei
2005 de hoofdprijs gewonnen in de Social Venture Competition van het
Ondernemershuis Amsterdam Zuidoost. Ook heeft ze promotieteam en een
modellenbureau
Just
Breathe |
|
Maatschappij |
|
|
|
|
 |
Regina Mac-Nack
Regina Mac-Nack is Amsterdammer van
het jaar (2005). Ze is coördinator van de voedselbank in Amsterdam
Zuidoost. Wekelijks voorziet Regina Mac-Nack meer dan duizend
mensen van een voedselpakket. Ze deelt maaltijden uit aan
verslaafden en daklozen en helpt alleenstaande vrouwen en kinderen.
Wekelijks is ze zo’n zeventig uur in de week om alles in goede banen
te leiden, daarnaast weet ze ook nog haar man en vier kinderen
aandacht te geven. Haar gezin staat vierkant achter haar werk. ‘Mijn
jongste zoon helpt een verslaafd klasgenootje. Een van kind van 13!
Hij is de enige bij wie ze durft uit te huilen.’ Ze vindt dat er
veel onbegrip is voor de – vaak verborgen – armoede in Nederland.
‘Mensen denken dat hier geld genoeg is. Maar ik zie de andere kant,
gezinnen die ’s avonds in het donker zitten omdat ze de
elektriciteitsrekening niet kunnen betalen en hun balkon als ijskast
gebruiken.’ Het lot van kinderen raakt haar het meest. ‘Ze zijn zo
onschuldig. Er zijn kinderen die zonder ontbijt naar school gaan en
met gaten in schoenen rondlopen. Als ik dat merk, ga ik meteen
rondbellen om nieuwe kleren en een goede maaltijd voor ze regelen.’
Uit:Esta, 19 december 2005
|
 |
Rachel Wijsman,
Miss Black
Rachel Wijsman is de
Nederlandse Miss Black van 2004. Kennisaanval vroeg haar wat ze
heeft geleerd van de Miss black verkiezing en wat ze met die
ervaring doet.
"Het winnen van de Miss Black & Beautiful verkiezing 2004 is voor
mij een bijzondere ervaring geweest. Hierdoor heb ik in de eerste
plaats natuurlijk bekendheid gekregen en heb ik mogen vertoeven in
de wereld van glitter, glamour en BN’ers. Dat is mij erg goed
bevallen. Maar ik vond het nog fijner dat ik als Miss Black
heb kunnen laten zien dat een Miss meer is dan een mooi 'koppie' en
dat er een vooroordeel over Missen en modellen bestaat waar we van
af moeten . Je kan de titel ook op een goede manier benutten door je
naam te laten gelden bij organisaties die ergens voor staan. Een
organisatie bijvoorbeeld die strijdt tegen het dragen van bont, of
een organisatie die zich inzet voor de tienermoeder-problematiek.
Het is nu eenmaal zo dat mensen graag naar je willen luisteren
wanneer je iets betekent, een titel met je meedraagt of een bepaalde
naam hebt. Daar moet je op een goede manier gebruik van maken en
zorgen dat men het niet alleen leuk vindt om naar je te kijken. In
eerste instantie gaat het natuurlijk wel daar om, maar wanneer je
dat gehad hebt, kan je er een andere invulling aan geven. Verder ben
ik bezig met presenteerwerk op verschillende gebieden. Hierin kan ik
mooi mijn ‘Miss-zijn’ combineren met mijn studie, waar journalistiek
en nieuwe media onderdeel van zijn. " |
|
Surinaams woordenboek
Gracia Blanker uit Amsterdam Zuidoost schreef het Sranan Tongo Prisma
woordenboek. Zeven jaar lang schreef ze alle woorden op die bekend
waren. Het bekendste woord in de grote steden is 'duku', wat geld
betekent. Duku pasen betekent geld geven. Blanken was te zien op het
Jeugdjournaal van 21 april 2005. |
 |
Hady-Jane Guds
Als Hady-Jane Guds niet in Zuid Afrika voor een foto met Nelson Mandela,
zal ze waarschijnlijk in een buurthuis zijn om ideeën uit te wisselen
met jongeren. Voor jongeren heeft ze het trainingsprogramma
innergold ontwikkeld. Innergold is een trainingsprogramma waarin
jongeren leren hoe ze hun toekomst bewust in een eigen richting positief
kunnen beïnvloeden. Innergold is nu geadopteerd door de
Stichting Echte Welvaart. Guds is tevens is de oprichter van
NITOVAK. |
 |
Een serieuze kandidaat voor een ministerspost?
Dowlatram Ramlal. In 1982 protesteerde de CDA afdeling in de
gemeente Hardinxveld/Giessendam tegen zijn toetreding tot de partij
omdat hij Hindoe is. In 1990 werd hij wethouder van Maatschappelijke
dienstverlening, Welzijn en Gezondheidszorg voor het CDA in Den
Haag. Drs. Dowlatram Ramlal weegt zijn woorden op een gouden
schaaltje. Of het nu gaat om zijn relatie met met het Haagse publiek
of om zijn politieke ambitie. Was het geen moeilijke stap voor een
belijdend hindoe om actief te worden binnen een christelijke
politieke organisatie? De wethouder schud het hoofd. 'Het CDA is
geen christelijke organisatie', constateert hij peinzend. 'Het
baseert zich op bijbelse uitgangspunten. Die zijn zo algemeen, dat
ik als hindoe geen problemen heb om me er thuis te voelen.' In 2004
kreeg Ramlal een
koninklijke onderscheiding
Uit:
Full Color
(1991)
|
 |
Welzijnswerk is politiek werk
Jane Wijdenbosch was een
welzijnswerkster van het eerste uur. In een interview in het blad
Adek uit 1982 beschrijft ze hoe ze actief werd in het welzijnswerk.
'Toen ik in Amsterdam kwam sloot ik mij aan bij de vereniging
Ons Suriname. Ik koos daarvoor omdat ze naast activiteiten in
recreatieve en culturele sfeer ook politieke bijeenkomsten
organiseerden. Je leerde daardoor zaken vanuit een politieke hoek te
bekijken. Op een gegeven moment was de situatie in Nederland
zo dat het aantal Surinamers toenam. Ons Suriname koos heel
duidelijk voor bewustmaken van de Surinamers van wat hun positie
hier in Nederland was en het waarom van hun zijn hier. Maar
daarnaast bleek dat de maatschappelijke problemen van Surinamers ook
toenam. Toen is binnen Ons Suriname de gedachte geboren een
organisatie op te zetten die zich zou gaan richten op de
maatschappelijke problematiek. Dat was de eerste aanzet tot de
oprichting van
BEST. Een aantal
mensen kreeg de opdracht om daarmee aan het werk te gaan. Ik was een
die mensen.'
In 2006 ontving Wijdenbosch de Kwakoe-award. Deze prijs wordt
uitgereikt aan Surinamers die zich op sociaal of cultureel gebied
verdienstelijk hebben gemaakt.
|
 |
Voorzitter Amnesty Nederland
Wat beweegt
Lilian Gonçalves-Ho Kang You, sinds zomer 2001
voorzitter van Amnesty Nederland? En in hoeverre worstelt ze met
dilemma’s waarvoor de organisatie zich ziet gesteld: Irak, martelen,
mandaatuitbreiding, maatschappelijke relevantie? We zitten in de
Surinaams lichte open tuinkamer van haar benedenhuis in Amsterdam
Oud Zuid. Het hele gesprek door kijkt Kenneth Gonçalves op ons neer,
vanaf een zeer aanwezig portret aan de wand. Kenneth is haar man die
in Suriname de deken was van de orde van advocaten en die in
december 1982 door of tenminste onder verantwoordelijkheid van Desi
Bouterse werd vermoord. We praten niet of nauwelijks over hem. Ook
zonder woorden is het duidelijk dat die gruwelijke gebeurtenis haar
leven voor een groot deel bepaald heeft. En dat ze er ook voor een
groot deel de kracht aan ontleent om een goede voorzitter te willen
worden van de Nederlandse afdeling van een mensenrechtenorganisatie.
|
 |
Advocatenkollektief in de Bijlmer
Lachman Soedamah (rechts op de foto) betitelt het Advocatenkollectie
Bijlmer dat hij samen met Dayanand Gahar (links) is begonnen, als
'het eerste zwarte kollektief in Nederland. De twee advocaten zijn
al enkele maanden bezig. Terugkijkend op hun start zeggen de twee
advocaten: "Het was een lijdensweg. We hebben allebei een map met
honderd sollicitaties, maar je komt niet aan de bak. De bestaande
bureaus nemen alleen vriendje aan en zeker geen zwarte advocaten."
Dyanand Gahar: "Het bureau voor Rechtshulp vroeg laatst een jurist
en bij de advertentie stond een voorkeur voor vrouwen en mensen uit
etnische groepen. Er hebben 25 Surinaamse juristen op
gesolliciteerd, ik ook. Ik ben niet eens uitgenodigd. Uiteindelijk
hebben ze witte man aangenomen."
Uit:Nieuwe Bijlmer, 3 november 1988 |
|
Wetenschap |
|
|
|
|
|
Gloria Wekker
Dr. Gloria Wekker wordt op 19 april 2002 aan de Universiteit
Utrecht
ingehuldigd als hoogleraar. Wekker is de eerste zwarte
vrouwelijke hoogleraar (Professor) die hier ten lande werd
aangesteld, met de specifieke leeropdracht de werking van gender en
etniciteit te onderzoeken, en de maatschappelijke en culturele
belemmeringen voor diversiteit te analyseren en te bekritiseren. |
|
Krishna Khargi
De Surinaamse hartchirurg
Dr. Krishna Khargi wordt op 27 januari 2005 in Amsterdam benoemd
tot Officier in de Ere-Orde van de Palm. Een onderscheiding van de
republiek Suriname. Op de dezelfde datum promoveerde Khargi op een
methode om patiënten met hartritmestoornissen via een chirurgische
ingreep te behandelen. Khargi is momenteel werkzaam in het Haga
Ziekenhuis in Den Haag. |
|
Philomena Essed
Dr. Philomena Essed is Professor
Critical Race, Gender & Leadership Studies aan de Antioch University
in Yellow Springs Ohio. Daarnaast is ze verbonden aan de
Universiteit van Amsterdam. Essed is vooral bekend geworden door
haar boek Alledaags Racisme uit 1984, waarin het impliciete,
"subtiele" racisme in de blanke samenleving werd blootgelegd.
Gebladerte -
Uittreksel van een artikel van Philomena Essed, "racisme en
feminisme |
|
Muziek |
|
| |
|
 |
Ferial Karamat Ali
De in Suriname geboren
Jazzpianiste
Ferial Karamat Ali begon met klassieke muziek op haar
zesde jaar. Ze studeerde in de Verenigde Staten en vanaf 1984 in
Nederland, waar ze begon met het optreden als pianiste. Daarna trad
ze op in VS, in verschillende landen in Europa en in Zuid-Amerika.
Ook trad ze o.a. op bij North Sea Jazz Festival. Ze heeft een
voorkeur voor Braziliaanse Jazz en daarom gaf ze vanaf 2000 les aan
Braziliaanse ensembles aan het Conservatorium in Amsterdam.
|
|
Hellen Gill
Hellen Gill is een multi-instrumentalist. Ze speelt percussie,
slagwerk, basgitaar, gitaar, blokfluit en trompet. Haar muziek is
Jazzfusion met Surinaamse invloeden, wat een combinatie is van Jazz,
Kaseko, ballads, folk en Afrikaanse muziek. In 1984 richt zij samen
met Carla Bakboord de eerste Surinaamse vrouwenband in Nederland op:
Hellen Gill & Friends. In 2007 produceert Gill haar CD
"Sibibusi" , in samenwerking met de producenten Lucia
Nankoe en Denise Jannah |
|
Mark Dakriet
Mark werd op 10 oktober 1973 geboren in Rotterdam. Een spontane
deelname aan een optreden tijdens een schoolfeest werd zijn
doorbraak. Mark boekte succes als tekstschrijver, componist en
bovenal zanger. Hij boekte landelijk succes met R&B-groep Re-Play.
In 2003 kiest Mark voor een solocarrière en brengt hij zijn album
"Dit ben ik" uit.
|
 |
Sabrina Starke
De Rotterdamse Singer/songwriter Sabrina Starke (1979) is begonnen
in een R&B groep op haar zestiende. Na verschillende studioprojecten
(hiphop, R&B, pop en reggae) waar zij backing vocalist zong sloot ze
zich aan bij een reggaeband uit Rotterdam. In 2005 besloot ze verder
te gaan als solo-artiest. Haar muziek is een mix van de oude soul,
jazz en blues met wat folk/country en reggae. Artiesten zoals Billy
Holiday, Tracey Chapman, Ray Charles hebben haar geïnspireerd en
gevormd als artiest en songwriter.
|
|
Mai Tai
Het
driekoppig meidentrio
Mai Tai uit Utrecht die in de jaren '80 een aantal grote disco-soulhits
weet te scoren. Momenteel is de groep weer bij elkaar.
|
|
Tasha's world
Natascha Slagtand, artiestennaam Tasha's world.
Haar muziek is een mengvorm van jazz, hiphop en soul. Eind jaren 90
richt ze Tasha's World op. Vreemd genoeg wordt ze, ondanks optredens
op Drum Rhythm 2002 en Lowlands 2002, niet opgepikt door een
Nederlandse platenmaatschappij. Haar debuutplaat wordt in Japan
uitgebracht. In 2003 komt de Nederlandse Erykah Badu - zoals deze
Rotterdamse dame ook wel wordt genoemd - met nieuw materiaal in de
voor haar kenmerkende stijl ’hip soul’. Ditmaal uitgebracht op een
Engels label. In 2003 wint ze de Britse 'Emma
Awards'. De prijs voor multiculturele media persoonlijkheden
in de wereld van film, TV, muziek en journalistiek.
|
 |
MEA3 COLLECTIVE
In 1975 was Robert Sordam samen met
Guilly
Koster één van de oprichters van de Milestones, een populaire en
creatieve beweging van Caribische jongeren in Amsterdam.
Inspanningen gericht op de promotie en ontwikkeling van Surinaamse
muziek leidde in 1980 tot de oprichting van de Surinam Music
Association (SMA) – een organisatie van professionele musici – en
het onafhankelijk platenlabel, SMA-Records. Het MEA3
COLLECTIVE is een nieuw project om onderlinge
informatie-uitwisseling en samenwerking onder artiesten en cultureel
ondernemers tot stand te brengen, met als doel een duidelijkere en
grotere rol te kunnen spelen in de Europese entertainmentbranche.
|
